கண்மூடிக்கிடக்கையில்
ஆழ்மன இருள்
ஒற்றைக் கீற்றொளி...
கடவுள் என்கிறார்கள்
ஞானிகள்
நானோ அதை
நான் என்கிறேன்
ஆக்ரோசமாக
தள்ளி விட்டு எழும்ப
என் உடம்பை அசைக்க
அந்த ஒளியே உதவுகிறது
இனியாவது
என்னை உதறி
ஒற்றையில் வாழலாமென
நினைக்காதேயென
கர்வமாய் முறைக்கிறது
அந்த ஒற்றைத் துளி ஒளி !
நிழல் உடைக்கும்
ஒரு கனவு
வான் துளைத்துப் பறக்கும்
சுந்தந்திர வெளியில்
ஒரு பறவை
சுட்டெரிக்கும் சூரியனால்
வெளிர்க்கும் பச்சையம்
பாரங்களைச் சுமக்கும்
வேர்கள்
வியர்த்துப் புழுங்க
மனிதம் மறந்த மனிதனுக்குள்
இரக்கம் வர
பிரத்தியேக
இயக்கமொன்று வேண்டி
எழுதிக் களைத்து
கிழித்துக்கொண்டிருக்கிறது
ஒரு கவிதை!
ஹேமா(சுவிஸ்)
